Θυμαμαι
απο μικρη τη μανα μου συχνα να λεει πως οταν η πορτα ενος σπιτιου
κλεινει δεν ξερουμε ποτε τι γινεται μεσα,μεγαλωνοντας καταλαβα απολυτα
τι ηθελε να πει..ο κοσμος δεν ειναι αγγελικα πλασμενος και της
περισοτερες φορες αυτο που βλεπουμε δεν εχει καμια σχεση με την
πραγματικοτητα.Δεν ειναι ολες οι γυναικες πλασμενες για να γινουν μανες
κατα καιρους εχω δει τρανα παραδειγματα και απο τον περιγυρο μου αλλα
και μεσα απο τα βιβλια.τρανο παραδειγμα η μανα της ηρωιδας του βιβλιου
μας!Απο της πρωτες σελιδες ηξερα πως αυτο το βιβλιο η θα το αγαπουσα η
θα το σιχαινομουν,για καλη μου τυχη επεκρατησε το δευτερο.το μαγικο σε
αυτο το βιβλιο δεν ηταν οτι διαβαζοντας το συμπασχω με του ηρωες αλλα
θυμωσα...βαθια ,πραγματικα...Στα τοσα χρονια που διαβαζω δεν συναντησα
ηρωιδα που να τη σιχαθηκα πιο πολυ απο την Ποπη.νευριασα θυμωσα με
επνιξε το δικιο για λογαριασμο αυτων των δυο παιδιων που χρεωθηκαν ολα
τα λαθη δυο συναισθηματικα αναπηρων γωνεον..παρα της 500 σελιδες του το
βιβλιο διαβαστηκε μεσα σε 24 ωρες..δε γνωριζω για την ηρωιδα ομως για
μενα η λυτρωση δεν ηρθε με το τελος του βιβλιου...ενα γιατι θα με τρωει
παντα...ενα βιβλιο που πρεπει να υπαρχει σε ολες της βιβλιοθηκες

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου